Παρασυρόμενοι από τα trend της κάθε εποχής και τις πολιτιστικές αναφορές σε βιβλία, video games και κινηματογραφικές ταινίες, όλοι κάπου-κάπου σκέφτονται τι ωραία θα ήταν να ζούσαμε σε μια άλλη εποχή και να ήμασταν κάτι άλλο, πιο ηρωικό από αυτό που είμαστε σήμερα. Πότε καουμπόηδες (sic), νίντζα και πότε ιππότες, Transformers και χελωνονιντζάκια – τι να γίνει, trends είναι αυτά. Αυτού του είδους οι μόδες και οι ονειροπολήσεις που προκαλούν έρχονται και παρέρχονται γενικά, μια τάση όμως παραμένει εξαιρετικά σταθερή: όλοι (σχεδόν) κάποτε περνάνε από τη φάση πειρατές.

Βεβαίως, δεν πάει το μυαλό ούτε τους Σομαλούς φτωχοδιάβολους που προσπαθούν να επιτεθούν σε δεκάδων μέτρων φορτηγά πλοία με κάτι ψαρόβαρκες, ούτε τους geeks που ανεβάζουν παράνομα mp3 στο ίντερνετ. Το μυαλό πάει στον αρχετυπικό πειρατή της εξωτικής Καραϊβικής κατά τη λεγόμενη χρυσή εποχή της πειρατείας - χονδρικά από το 1650 έως το 1730. Ταξιδεύει σε αυτούς τους πειρατές και στις περιπέτειες εκείνης της εποχής, τουλάχιστον όπως έγιναν γνωστά από «Το νησί των θησαυρών» του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον και την τριλογία των τεσσάρων ταινιών (αυτά συμβαίνουν με τα blockbusters) των «Πειρατών της Καραϊβικής».

Άλλωστε, όταν είσαι στο γραφείο με το αφεντικό να σου φωνάζει και να απαιτεί να δουλέψεις Σαββατοκύριακο χωρίς υπερωρίες, είναι εύκολο να τον φανταστείς δεμένο χειροπόδαρα στην άκρη της σανίδας, πάνω από μια θάλασσα γεμάτη καρχαρίες, ενώ βρίσκεσαι με το τσούρμο σου εν πλω για Ταϊτή για socializing και ρουμοποσία στις ταβέρνες του νησιού.  

Η πραγματικότητα βεβαίως απείχε από την κινηματογραφική τους μεταφορά όσο το Νασάου από την Κομοτηνή και οι πειρατές ήταν γενικά αδίστακτοι λήσταρχοι με έφεση στις αιματοχυσίες, οι οποίοι περνούσαν μια ζωή γεμάτη κακουχίες και σκορβούτο, προτού βρουν το τέλος τους στην αγχόνη, στον πάτο του ωκεανού ή στην άκρη ενός κοφτερού σπαθιού που κρατούσε κάποιος πιο σβέλτος από εκείνους.

Πάντως υπήρχαν και σχεδόν καλοί πειρατές – οκ, όχι ακριβώς «καλοί» αλλά τουλάχιστον «νόμιμοι». Καθώς η ένταση ανάμεσα στην Αγγλία και την Ισπανία (αργότερα και την Ολλανδία) για τον έλεγχο των αποικιών μεγάλωνε, δινόταν ένα επίσημο έγγραφο σε ορισμένους καπετάνιους, το οποίο επέτρεπε την πειρατεία στα πλοία των αντίπαλων κρατών. Οι πειρατές αυτοί – αποκαλούμενοι κουρσάροι (ή privateers) – θεωρούνταν συμπληρωματική ναυτική δύναμη της οποίας την ύπαρξη μπορούσαν να αρνούνται οι επίσημες αρχές και εκείνοι με τη σειρά τους την έπεφταν ορισμένες φορές και σε πλοία της χώρας τους – ε, συμβαίνουν αυτά.

Ωστόσο, πέρα από τα επικά μεθύσια στο Πορτ Ρόγιαλ και την Τορτούγκα, δεν λείπουν και οι ηρωικές στιγμές των πειρατών, που έβαλαν πλάτη για να στηρίξουν τη χώρα τους σε πολεμικές αντιπαραθέσεις, όπως στην αντιμετώπιση της περίφημης Ισπανικής Αρμάδας που προσπάθησε να προλειάνει το έδαφος για μια εισβολή στην Αγγλία. Αν δε φτάνει ο Τζακ Σπάροου ως πρότυπο και ψάχνετε ιστορικές αναφορές για τις ονειροπολήσεις σας, αυτή είναι μια καλή περίπτωση.